Η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός του Δώνη θέλει να γίνει μια «σφιχτή» ομάδα που θα δημιουργεί λίγες φάσεις, αλλά συγχρόνως θα δέχεται ακόμη λιγότερες. Αυτό συνέβη με τον Λεβαδειακό.
Σε αυτή την προσπάθεια έχει κάποια εργαλεία που θα τον βοηθήσουν, αφού τουλάχιστον ανασταλτικά διαθέτει κάποιες αξιόπιστες επιλογές. Βάλτε σε αυτό το γκρουπάκι τους Κουλιμπαλί, Ινσούα, Κουρμπέλη και Κάτσε. Έχω μεγάλες επιφυλάξεις για τους στόπερ, ενώ θεωρώ δυσεπίλυτο το πρόβλημα της δημιουργικότητας, παρά τη διάθεση των Δώνη, Μουνιέ, Χατζηγιοβάνη και όσων άλλων από τους πιτσιρικάδες δείχνουν διάθεση.
Ωστόσο εάν ήταν να φτιάχνεις ομάδες μόνο με τη δουλειά και χωρίς να ξοδεύεις ευρώ, τότε οι μάνατζερ θα είχαν αλλάξει επάγγελμα.
Όμως το πρόβλημα για τον Παναθηναϊκό δεν είναι οι ποδοσφαιριστές, ούτε φυσικά οι προπονητές. Άλλωστε με εξαίρεση τον Στραματσόνι, οι τρεις Έλληνες που είχε τα τελευταία χρόνια (Αναστασίου, Ουζουνίδης, Δώνης) ήταν εξαιρετικοί.
Το πρόβλημα ήταν και παραμένει η διοίκηση. Μια διοίκηση που βάζει συνεχώς εμπόδια στους προπονητές και σαμποτάρει το ποδοσφαιρικό τμήμα.
Έτσι ακόμη και εάν καταφέρει να δημιουργήσει μια αξιόμαχη ομάδα ο Δώνης, ποιος θα έβαζε το χέρι του στη φωτιά, ότι δεν θα ξημέρωνε η ημέρα που η διοίκηση θα τραβούσε το ρεύμα από την πρίζα; Ουδείς που γνωρίζει το σκεπτικό της διοίκησης Αλαφούζου.
Ο Δώνης και οι συνεργάτες παλεύουν για το ακατόρθωτο. Να δημιουργήσουν μια ομάδα εκ του… μηδενός και συγχρόνως να νικήσουν το φάντασμα Αλαφούζου, το οποίο πέρα από τις πληγές του παρελθόντος, είναι ανά πάσα ώρα και στιγμή έτοιμο να επιστρέψει στην καθημερινότητά μας.
http://fws.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου