Το
τι σημαίνει γενικά ένα διπλό στην Ξάνθη είναι γνωστό από τη δυσκολία
που το κατακτούσες, όταν και αν αυτό ήταν εφικτό. Ακόμη και στις καλές
σου μέρες δηλαδή. Επομένως είναι και περιττό να τονιστεί τι πέτυχαν με
το καλημέρα τα μαγκάκια του Γιώργου Δώνη στον ορισμό της φράσης “κόντρα
σε όλους και σε όλα”. Ξεγραμμένοι από τους πάντες και τα πάντα, με κόσμο
και κοσμάκη να στοιχηματίζει μέχρι και σε σενάρια τρόμου...
Παναθηναϊκός μέχρι να σβήσει ο ήλιος λοιπόν. Εχοντας απέναντί
του Θεούς και δαίμονες και ξεκινώντας την πιο δύσκολη σεζόν της
σύγχρονης ιστορίας του. Η γκολάρα του Μπουζούκη έδωσε στο τριφύλλι μια
δίκαιη και άκρως απαραίτητη νίκη, μπας και φύγει μια ώρα αρχύτερα το
μείον από τις περσινές διοικητικές “ομορφιές” και ανασάνεις. Αλλά ακόμη
κι αν στο τέλος της ημέρας δεν είχε έρθει, όσο αναγκαία κι αν αυτή ήταν,
έφταναν και περίσσευαν κάποιες “στιγμές” που όσο σκληρός και οργισμένος
κι αν είσαι θα σε έκαναν να φωνάξεις με όλη σου τη δύναμη αυτό που λέμε
και στον τίτλο: “Μπράβο σας ρε μαγκάκια”.
Το έχουμε πει ένα σωρό φορές άλλωστε. Αυτά τα παλικαράκια δεν φταίνε σε τίποτα και χρειάζονται μια τεράστια αγκαλιά και μια ασπίδα. Οκ, μπορεί να μην εκφράζουν τον Παναθηναϊκό που ο καθένας μας έχει στο μυαλό και στις παραστάσεις του, μπορεί να μπήκαν από ανάγκη, άγαρμπα και δίχως συγκεκριμένο σχέδιο, αλλά από τη μία είναι τρελαμένα και το λέει η καρδούλα τους και από την άλλη φτάνει και περισσεύει και μόνο που φορούν τη φανέλα με την τριφυλλάρα στο στήθος για να τους αγαπήσεις.
Δεν είδαμε κάτι πολύ διαφορετικό στην Ξάνθη σε σχέση με αυτό που βλέπαμε μέχρι σήμερα αλλά και αυτό που περιμέναμε. Μια ομάδα δουλεμένη, με σχέδιο από τον προπονητή και με πολλά τρεξίματα. Να κρατάει κατά κύριο λόγο αυτή τη μπάλα, να πιέζει και να έχει βεβαίως και τα δεδομένα της μειονεκτήματα. Ελειψη σέντερ φορ και γενικότερα ποιότητα για να δημιουργήσει, αλλά και... άγχος μην γίνει κάποιο ατομικό λάθος στα μετόπισθεν, κάτι που ετούτη τη φορά ευτυχώς περιορίστηκε. Δεδομένα η παρουσία του Κουρμπέλη σε ανέβασε επίπεδο, ο Μπουζούκης (ξανά) έκλεψε την παράσταση και με σωστή διαχείριση δεδομένα θα έρθουν κι άλλα ωραία πραγματάκια, πολύ καλός μετά από καιρό ο Χατζηγιοβάννης, ενώ όταν βρήκε χώρο ο Εμμανουηλίδης ήταν φωτιά. Αν και βασικά ήσουν ΟΜΑΔΑ, δεν μασούσες και το έλεγε η καρδιά σου.
Διότι το σημαντικότερο αφορά αυτό που γράφαμε στο αμέσως προηγούμενο άρθρο και το οποίο σιγά – σιγά παίρνει σάρκα και οστά. Είναι ευτύχημα που υπό αυτές τις συνθήκες την ομάδα φτιάχνουν δυο άνθρωποι σαν τον Νταμπίζα και τον Δώνη. Είναι ότι καλύτερο μπορούσε να του συμβεί μέσα στη γενικότερη μαυρίλα και αυτό πρέπει να το έχουμε πάντα στο μυαλό μας. Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν, σε συνεργασία και με το υπόλοιπο τιμ, κατάφεραν με το καλημέρα να περάσουν την νοοτροπία που έχουν και στα παιδιά και αυτό να βγει στο γήπεδο. Να πατήσουν πιο καλά στα πόδια τους, να βρουν ψυχολογία και αυτοπεποίθηση, να επαναφέρουν μέρα με τη μέρα μια σχετική κανονικότητα κερδίζοντας παράλληλα και την εμπιστοσύνη του κόσμου. Το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό και καταλαβαίνει και ο καθένας σας ανοίγοντας κουβέντα με τον Παναθηναϊκό του περίγυρο ότι μπορεί να “γυρίσει”, ανεξάρτητα της οργής για τη διοίκηση. Να που έγινε ένα πρώτο βήμα και μάλιστα την πιο κατάλληλη στιγμή.
Για την ώρα... αυτά. Περισσότερο δεν είναι να ανοίγεσαι, όταν ξέρεις τι σε περιμένει και τι καμμένη γη ετοιμάζεται να παραδώσει ο Αλαφούζος στον Πιενμπογκσάντ, τι ζημιά έχει υποστεί η αγαπημένη μας ομάδα τον τελευταίο 1,5 χρόνο. Από εκεί που θα ήσουν πρώτος και έχοντας βγάλει μια δύσκολη έδρα, παραμένεις τελευταίος πηγαίνοντας από το -6 στο -3. Είναι επίσης πολύ νωρίς για να πούμε οτιδήποτε ξέροντας ότι ειδικά σε αυτές τις ηλικίες, όσο εύκολα σε φτιάχνει μια επιτυχία, άλλο τόσο μπορεί να σε ρίξει μια γκέλα. Μπράβο και πάλι στα μαγκάκια για το πρώτο τους δείγμα, μπράβο και σε όσους είχαν την δύναμη και βρέθηκαν στις κερκίδες της Ξάνθης εκφράζοντας το... “Παναθηναϊκός ως το τέλος του κόσμου” και ραντεβού το άλλο Σάββατο όχι στη Λεωφόρο, αλλά στο ΟΑΚΑ. Και εκεί ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ θα παίζει. Κόντρα σε όλους και σε όλα. Και χωρίς φυσικά να έχει λυθεί το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων - που δεν είναι το αγωνιστικό...
ΥΓ: Να μπω στη διαδικασία να γράψω για τον Σιδηρόπουλο ξέροντας ότι σε παραγοντικό επίπεδο δεν σε βλέπουν καν και γελάνε στις συνεδριάσεις με τα στελέχη σου, είναι χάσιμο χρόνου. Βρίσκουν και τα κάνουν με άλλα λόγια...
Το έχουμε πει ένα σωρό φορές άλλωστε. Αυτά τα παλικαράκια δεν φταίνε σε τίποτα και χρειάζονται μια τεράστια αγκαλιά και μια ασπίδα. Οκ, μπορεί να μην εκφράζουν τον Παναθηναϊκό που ο καθένας μας έχει στο μυαλό και στις παραστάσεις του, μπορεί να μπήκαν από ανάγκη, άγαρμπα και δίχως συγκεκριμένο σχέδιο, αλλά από τη μία είναι τρελαμένα και το λέει η καρδούλα τους και από την άλλη φτάνει και περισσεύει και μόνο που φορούν τη φανέλα με την τριφυλλάρα στο στήθος για να τους αγαπήσεις.
Δεν είδαμε κάτι πολύ διαφορετικό στην Ξάνθη σε σχέση με αυτό που βλέπαμε μέχρι σήμερα αλλά και αυτό που περιμέναμε. Μια ομάδα δουλεμένη, με σχέδιο από τον προπονητή και με πολλά τρεξίματα. Να κρατάει κατά κύριο λόγο αυτή τη μπάλα, να πιέζει και να έχει βεβαίως και τα δεδομένα της μειονεκτήματα. Ελειψη σέντερ φορ και γενικότερα ποιότητα για να δημιουργήσει, αλλά και... άγχος μην γίνει κάποιο ατομικό λάθος στα μετόπισθεν, κάτι που ετούτη τη φορά ευτυχώς περιορίστηκε. Δεδομένα η παρουσία του Κουρμπέλη σε ανέβασε επίπεδο, ο Μπουζούκης (ξανά) έκλεψε την παράσταση και με σωστή διαχείριση δεδομένα θα έρθουν κι άλλα ωραία πραγματάκια, πολύ καλός μετά από καιρό ο Χατζηγιοβάννης, ενώ όταν βρήκε χώρο ο Εμμανουηλίδης ήταν φωτιά. Αν και βασικά ήσουν ΟΜΑΔΑ, δεν μασούσες και το έλεγε η καρδιά σου.
Διότι το σημαντικότερο αφορά αυτό που γράφαμε στο αμέσως προηγούμενο άρθρο και το οποίο σιγά – σιγά παίρνει σάρκα και οστά. Είναι ευτύχημα που υπό αυτές τις συνθήκες την ομάδα φτιάχνουν δυο άνθρωποι σαν τον Νταμπίζα και τον Δώνη. Είναι ότι καλύτερο μπορούσε να του συμβεί μέσα στη γενικότερη μαυρίλα και αυτό πρέπει να το έχουμε πάντα στο μυαλό μας. Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν, σε συνεργασία και με το υπόλοιπο τιμ, κατάφεραν με το καλημέρα να περάσουν την νοοτροπία που έχουν και στα παιδιά και αυτό να βγει στο γήπεδο. Να πατήσουν πιο καλά στα πόδια τους, να βρουν ψυχολογία και αυτοπεποίθηση, να επαναφέρουν μέρα με τη μέρα μια σχετική κανονικότητα κερδίζοντας παράλληλα και την εμπιστοσύνη του κόσμου. Το τελευταίο είναι πολύ σημαντικό και καταλαβαίνει και ο καθένας σας ανοίγοντας κουβέντα με τον Παναθηναϊκό του περίγυρο ότι μπορεί να “γυρίσει”, ανεξάρτητα της οργής για τη διοίκηση. Να που έγινε ένα πρώτο βήμα και μάλιστα την πιο κατάλληλη στιγμή.
Για την ώρα... αυτά. Περισσότερο δεν είναι να ανοίγεσαι, όταν ξέρεις τι σε περιμένει και τι καμμένη γη ετοιμάζεται να παραδώσει ο Αλαφούζος στον Πιενμπογκσάντ, τι ζημιά έχει υποστεί η αγαπημένη μας ομάδα τον τελευταίο 1,5 χρόνο. Από εκεί που θα ήσουν πρώτος και έχοντας βγάλει μια δύσκολη έδρα, παραμένεις τελευταίος πηγαίνοντας από το -6 στο -3. Είναι επίσης πολύ νωρίς για να πούμε οτιδήποτε ξέροντας ότι ειδικά σε αυτές τις ηλικίες, όσο εύκολα σε φτιάχνει μια επιτυχία, άλλο τόσο μπορεί να σε ρίξει μια γκέλα. Μπράβο και πάλι στα μαγκάκια για το πρώτο τους δείγμα, μπράβο και σε όσους είχαν την δύναμη και βρέθηκαν στις κερκίδες της Ξάνθης εκφράζοντας το... “Παναθηναϊκός ως το τέλος του κόσμου” και ραντεβού το άλλο Σάββατο όχι στη Λεωφόρο, αλλά στο ΟΑΚΑ. Και εκεί ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ θα παίζει. Κόντρα σε όλους και σε όλα. Και χωρίς φυσικά να έχει λυθεί το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων - που δεν είναι το αγωνιστικό...
ΥΓ: Να μπω στη διαδικασία να γράψω για τον Σιδηρόπουλο ξέροντας ότι σε παραγοντικό επίπεδο δεν σε βλέπουν καν και γελάνε στις συνεδριάσεις με τα στελέχη σου, είναι χάσιμο χρόνου. Βρίσκουν και τα κάνουν με άλλα λόγια...
- Νικόλας ΒασιλαράςΝικόλας Βασιλαράς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου